تا حالا فکر کردین این مراسمی که بخاطر ایام مذهبی انجام میدیم چه فایده ای داره؟

چند نمونه از این مراسم و رسوم رو با هم مرور میکنیم:

- یه نفر که اصلآ مهم نیست خوش صدا باشه یا نه میره میکروفنو  میگیره و با صدای بلند حداکثر تلاششو میکنه که مردمو به گریه بندازه یا اونارو تشویق کنه با شدت بیشتری خودشونو بزنن.بهترین حالت وقتیه که  این رفتار تو خیابونا و کوچه ها رخ بده؛اونم ساعت 12 شب و مقابل منزل شما.شعرهایی که اون آقای «مداح» میخونه اصلآ مهم نیست حقیقت باشه یا نه.فقط هر چی غم انگیزتر ، ناراحت کننده تر و گاهآ هیجان انگیز تر باشه بهتره.البته اگر این اشعار با لحن تکنو یا مشابه  بعضی خواننده ها خونده بشه تأثیرش بیشتره.در این راستا ممکنه تاریخ هر ساله عوض بشه و آدمهای اون زمان کارای جدیدی کرده باشن که تا حالا هیچکی نفهمیده و مداح محترم پرده از این اسرار برمیدارند.ابتکارات و ابداعات هم در این زمینه قابل توجّهِ . بعضی اول آهسته شروع میکنند بعد یهو داد میزنند، بعضی ها صداشونو  خشن میکنن، بعضی ها موقع خوندن بالا پایین می پرند  ...

- مردمی که این اشعار و حرکات رو می شنون و می بینند  چند دسته اند. بسته به مداح ،جو  موجود و طرز فکر فرد شیوه عزاداری  این دسته از زل زدن به جمعیت تا کفن پوشیدن و خود را با قمه غرق خون کردن متغیره.ظاهرآ برخی از روحانیون هم قمه زنی را مباح دانسته اند.برخی هم آنرا از لحاظ پزشکی مفید می دانند(!) و آنرا باعث دفع خون های زاید از بدن می دانند.

- یه وسیله ای مورد استفاده قرار می گیره به اسم «جریده» .ظاهرش از چندین «صلیب» تشکیل شده و گویا از طرف انگلیسی ها هم باب شده.به هر حال از چنان قداستی برخوردار  شده که بلند کردن و  چرخاندن این جسم  چند  صد کیلویی نوعی ثواب محسوب شده.طبق قاعده ی  هر جسم مقدسی،  جریده را هم می بوسند؛ به آن دست می کشند سپس دست خود را به صورت خود میکشند؛به آن نخ،دستمال و امثالهم میبندند و ...

- یه عدّه  راه میفتن تو جاده ها و اسم خودشو نو  میزارن کاروان پیاده ی ... . بدنبالشون هم کلی ماشین با تغذیه و امکانات و  تجهیزات راه میفته وسط جاده.بین راه هم هر جا سنگ یا دیواری گیر بیارن اسمشونو مینویسن. بعد شم بعد از چند روز با پا درد و کمردرد و گرمازدگی،خسته و  سوخته به جایی میرسند که میتو نستند چند ساعته بیان.

مشابه این رسوم شاید بشه چند مورد دیگه رو هم پیدا کرد.

حالا سؤالمو تکرار میکنم. این مراسم چه فایده ای داره؟

البته از یاد  نبریم که شیوه برخورد با این مراسم دو گونه است:بعضی ها  بیشتر به فلسفه کار فکر می کنند تا به جنبه فیزیکیش و ممکنه براشون مفید باشه. اما برای بعصی های دیگه که شاید تعدادشون  کم هم نباشه مهم فقط اینه که سینه یا زنجیری بزنن بزنند و بعد  غذایی بخورند و خداحافظ.شایدم دیگه براشون عادت شده باشه که دم تاسوعا عاشورا و غیره بیان همین کارا رو انجام بدن و برگردن خونه.روی سخن من بیشتر با دسته دوّمه.گر چه به نظر میاد اکثریت جزو همین گروهن. من منکر این نیستم که این کارها هیچ فایده ای نداره. خدای ناکرده دشمن ائمه(س) نیز نیستم. آیا اگر ائمه اکنون حضور داشتند اینگونه رفتار  را تأیید میکردند؟ بیایید بیطرفانه قضاوت کنید.این همه هزینه ، وقت و انرژیی که سر افراط گرایی ما هدر می رود را چه کسی پاسخ میدهد؟کجای دین نوشته که روز شهادت فلان امام تمام مسلمانان به خیابانها بریزند و خود را با زنجیر و قمه بزنند؟ از این نگران کننده تر انحراف فکرییست که بوجود می آید و ما را به ناکجا می راند و بر خلاف  موارد دیگر  غیر قابل جبران است. این گفته ها هم اکنون از نظر خیلی ها قبح و کفر محسوب میشود.نباید جز این نیز انتظار داشت زیرا این حاصل همین انحرافات فکریست که ما از پدران خود ارث برده ایم .حسین پرستی،ابو الفضل پرستی، علی پرستی و... سنّت هایی است که به جای خدا پرستی وارد دین شده و بعضی خواسته یا ناخواسته به ترویج آن می پردازند.

اینا چیزاییه که منو عذاب میده.