عشق از کنار ما می گذرد با نگاهی به زیر انداخته
با گونه هایی گلگون از شدت غضب
وبا لبانی آویخته از فرط تاسف
که چرا او را نفهمیدیم؟
آنچه را که در خواهش اندام ها جستجو کردیم خریق هوس بود!
که بی محابا در عشق سوخت و خاکستر شد!
و عشق واژه ای تهی است که در بلوغ می شکفد و در هم آغوشی می میرد.
اکنون هر بیابان گردی خود را مجنون می نامد.
هر عروسک کوکی لیلای آرزو می شود و فریاد دوستت دارم سر می دهد.
و عشق عزادار صحنه های بدون مجنون است.
ناظر تشییع جنازه ی لیلای خویش
ما عشق را به حقیر ترین مفهوم تبعید کردیم.
از عشق حقیقی که آمیزه ای از نجابت و عصمت بود گسستیم .
و به صفر پیوستیم.
به راستی اگر عشق را نفهمیدیم اگر عاشق نبودیم پس چرا مسخش کردیم.
چرا...

با تشکر از فینای عزیز