تا حالا با خودت فکر کردی اون چه جور آدمی باید باشه؟ منظورم اونیه که قراره یه روزی به هم قول بدین که بقیه ی عمرتو با هم باشین. دوست داری چه طور خصوصیاتی داشته باشه؟

 آدم جدئی باشه یا مثل خودت یه خورده شوخ باشه؟ دوست داری مدام واست حرف بزنه یا کمتر صحبت کنه و بیشتر به حرفات گوش بده؟ رو راست و رُک باشه یا کم رو و با حیا؟ سر به زیر و چشم پاک باشه یا  جسور؟ ببینم، تپل مپل دوست داری یا لاغر و ترکه ای؟ قد بلند باشه یا مثلآ از شونه هات بالاتر نزنه؟! روشن پوست باشه یا سبزه؟ با مد پیش بره یا همیشه ساده و سنگین لباس بپوشه؟ اصلآ دوست داری که خیلی خوشگل یا خوش تیپ باشه تا پزشو بدی یا نه؛زیاد خوشگل و خوشتیپ نباشه که دلت محکمتر باشه که همیشه ماله خودته و گرگ ها دنبالش نیستند؟ دوست داری اون تو رو بیشتر دوست داشته باشه یا تو اونو؟ حزب الهی و نمازخون میخوای یا آزاد و روشنفکر؟ تحصیل کرده باشه یا نه؟ از خودت باهوشتر باشه بهتره یا میخوای ساده و یه رنگ باشه؟ چی کاره دوست داری باشه؟ خونوادش برات مهمه؟ پولدار باشن بهتره.نه؟ یا فکر میکنی پولدارا همشون لوس و فخرفروشن؟

نمیترسی معتاد از آب در بیاد؟ یا قبلآ با یکی دیکه بوده باشه؟ اگه از اون آدمایی باشه که راست بگن یا دروغ براشون فرق نمیکنه چی؟ اگه مدام زخم زبون بزنه؟ تا یه چیز رو براش فراهم کنی یه چیز دیگه بخواد؟ بهونه گیر و غرغرو باشه؟ نکنه تنبل و بی خیال باشه. یا از این آدمای ساده و بی عقل... هیچ کاری رو نتونه درست انجام بده و بی عرضه باشه... اگه عصبی و تندخو باشه... وای اگه دست بزن داشته باشه چی؟ 

اونوقته که زندگی برات میشه جهنم. زندگی که میتونست دنیا رو واست بهشت کنه. مدام عذاب میکشی.  همش به خودت سرکوفت میزنی. روزی صد بار آرزو میکنی که کاش این وصلت سر نمیگرفت.کاش فلانی میمرد و اینو بهت معرفی نمیکرد. کاش پام میشکست و پامو به اون دفتر خراب شده نمیگذاشتم. کاش یه بهونه ای میاوردم و اون روز تو دانشکده جزوه هامو بهش نمیدادم. کور شم من که عاشق اون چش و ابروی مخزفش شدم. کاش هیچ وقت شمارمو بهش نمیدادم. کاش اصلآ هیچ وقت نمیدیدمش. کاش،کاش،کاش...

ای خدا چرا این آدمو جلو من قرار دادی؟ چرا من باید این قدر بدبخت باشم؟ چرا سرنوشت من باید این جوری تموم بشه؟ چرا من؟ چرا خدایا؟

و همه چیز رو میندازی گردن خدا، سرنوشت، قسمت، سیاه بختی، طالع و هزار تا چیز دیگه. همین خدا همون جور که به ما احساس داده که بی دلیل دوست داشته باشیم، به ما عقل هم داده که به موقع جلوی این احساس رو بگیریم.

اینا رو گفتم تا متوجه بشی انتخاب همسر چقدر مهمه و میتونه زندگی رو از این رو به اون رو کنه.باید تمام این فاکتورها رو در نظر گرفت(گرچه میشه بعضی هاشو نادیده گرفت). اصلآ نباید عجولانه انتخاب کرد و تسلیم احساساتی شد که بعضآ بر اساس رفتارهای غیر حقیقی طرف مقابل بوجود میاد.

آره، بعضی وقتا آدم ها چشماشونو میبندند و با احساس خودشون دنیا رو میبینند. احساسی که همیشه راه درست رو به انسان نشون نمیده. بعضی ها بدون در نظر گرفتن اینکه واقعآ از طرف مقابل چی میخوان و اینکه اون میتونه جای همسر رو در آینده براشون پر کنه با هم ازدواج میکنن. فقط به این دلیل که نسبت به هم عاشقند. عشقی که صرف نظر از واقعیت داشتنش برای زندگی مشترک لازم هست ولی کافی نیست. عشقی که گاهآ یا از یه نگاه کثیف ناشی شده یا از یک شهوت تهوّع آور یا از روی فقر عاطفی.

دیگه بسّه این دوستیها و عاشق شدن های دم به دم. حالم بهم میخوره از این تملق گفتن های دروغین، دوسِت دارم های الکی و تحویل دادن حرف هایی که تو کتاب ها خوندی، خنده های زورکی و قهر و آشتی کردن های بچه گانه. باور کن این کارها هیچ ثمره ای نداره جز احساس گناه، هرزگی و پستی، فکر و خیال های پوچ و هدر دادنِ وقتی که میتونست یه قدم تو رو به جلو ببره. اثر این دوست داشتن های لحظه ای و پی در پی چیزی نیست جز تخریب دیواره های یه قلب پاک و تبدیلش به ویرونه ای که دیگه نمیتونه هیچ عشقی رو تو خودش نگه داره.

از قلبت محافظت کن. اونو نگه دار برای کسی که واقعآ دوسش داری و فکر میکنی میتونه همدمی باشه برای لحظات تنهاییت. سایه ساری باشه برای خستگی های روحت توی این دشت خشک و تف دیده ی دنیایی. کسی که واقعآ لیاقت عشق ورزیدن رو داشته باشه.

 منطقی فکر کن، همه چیز رو در نظر بگیر، خوب بشناسش، با چشم های باز انتخابش کن و فقط یک بار برای همیشه عاشق شو.