در دل مه

لنگان

زارعی شکسته می گذرد

پا در پای سگی

گامی گاه در پس او

گاه گامی در پیش.

وضوح و مه

در مرز ویرانی

در جدالند،

با تو در این لکه ی قانع آفتاب امّا

مرا پروای زمان نیست.

خسته

با کوله باری از یاد امّا

بی گوشه بامی بر سر دیگر بار.

امّا اکنون بر چهار راه زمان ایستاده ایم

و آنجا که بادها را اندیشه ی فریبی در سر نیست

به راهی که هر خروس باد نما اشارت می دهد

باور کن!

کوچه ی ما تنگ نیست

شادمانه باش!

و شاهراه ما

از منظر تمامی آزادی ها می گذرد.

احمد شاملو

واقعآ چاره ای هم نیست جز باور کردن راه خروس باد نما. پس به امید آنکه فریبی در سر بادی نباشد و کوچه های تنگ انتظارمان را نکشد شاد میزیم.