تو نیستی که ببینی

چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری  است

چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست

چگونه جای تو در جان زندگی سبز است

تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است

طنین شعر تو نگاه تو در ترانه ی من

تو نیستی که ببینی چگونه میگردد

نسیم روح تو در باغ بی جوانه ی من

چه نیمه شب ها کز پاره های ابر سپید

به روی لوح سپهر

تو را چنانکه دلم خواسته است ساخته ام

چه نیمه شب ها وقتی که ابر بازیگر

هزار چهره به هر لحظه میکند تصویر

به چَشم هم زدنی

میان آن همه صورت ترا شناخته ام

به خواب می ماند

تنها به خواب می ماند

چراغ، آیینه، دیوار

بی تو غمگینند

تو نیستی که ببینی چگونه با دیوار

به مهربانی یک دوست از تو می گویم

تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار

جواب میشنوم

تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو

به روی هر چه دیرین خانه ست

غبار سربی اندوه، بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی

دل رمیده ی من

بجز تو

یاد همه چیز را رها کرده است

تو نیستی که ببینی ...

فریدون مشیری (با تخلیص)