وای که چه درد بزرگیه «بودن». شاید بزرگترین آرزوی من از دست دادن همین صفت باشه. ولی انگار هیچ راه فراری نیست.من «محکوم» به بودنم.

و چه رویای شیرینی است نیست شدن لااقل بعد از مرگ.

 آه ...نه. حتی فکر زندگی بعدی هم زجر آوره. زندگیی که تا اینجاش هیچ جایی برای خنده وجود نداشته.  احتمالآ تا «آخرش» هم همینطوره. اگه آخری وجود داشته باشه. چون شنیده ام ما تا ابد «هستیم».

 زندگی ابدی.بدترین حالتی که میتونه وجود داشته باشه.بخاطر کدوم گناه ما محکوم به زندگی ابدی شده ایم؟ شاید دنیای دیگه ای قبل از این دنیا وجود داشته و ما داریم تاوان گناهان گذشته و فراموش شدمونو میدیم. گناهی که به خاطرش حکم «کان لم یکن» برای ما صادر شده.

من از این دنیای کثیف هیچی نمیخوام.ولی نمیدونم این دنیا از من چی میخواد؟ واقعآ من برای چی الان زنده ام؟ یا بهتر بگم برای چی هستم؟ که زندگی کنم؟ که دنیا رو آباد کنم؟ که چی؟ که به مردم خدمت کنم؟ به بقیه خوبی کنم؟ که چی بشه؟ برم به بهشت؟ من بهشت رو نمیخوام. به کی باید بگم؟ بهشت ارزونیه همون کسایی که صبح تا شب بهش فکر میکنن و از جهنم میترسن.غولی بنام خدا رو تو ذهنشون درست کردن و کارهای بد رو برای خشمگین نشدنش انجام میدن و کارهای خوب رو برای خشنودیش.

تو این دنیا به اندازه کافی زجر کشیدم. خدایا! بی انصافیه زجر کشیدن دوباره تو یه دنیای جدید. هیچکس نمیتونه به من کمک کنه.بذارین به درد خودم بسوزم.میگن «انسان» به همه چیز «انس» پیدا میکنه.درد بودن خیلی وقت با منه. ولی هیچ موقع بهش عادت نکردم.شاید بخاطر اینه که هر روز خودشو به فرم جدیدی بهم تحمیل میکنه. صورت هایی که وقتی بهشون دقت میکنم منشأ همشون رو یه چیز میبینم: بودن.

من مبتلابه درد «بودن» ام. دردی که درمانی هم نداره.