منو بشناس -


طبیبا بس کن این درمان ، من بیمارم مرا دیگر به حال خویشتن بگذار، می میرم من دیوانه را بگذار تا با خود سخن گویم به شهر غم غریبم ، روی بر دیوار می میرم گل خودروی این دشتم، نه گلکاری نه گلچینی به خواری عاقبت در گوشه ای ، چون خار می میرم شکفتم بی هوس ، بر شاخه ی لرزان عمر اما چنان نازک دلم ، کاخر به یک رگبار می میرم هزران قصه گفتم، شاهکار شعر من دانی چه باشد؟ آن که من لب بسته از گفتار می میرم سخن هایم گرامی تر ز دُرّ باشد و لیکن خود چه بی قدر آدمدم دنیا ، چه بی مقدار می میرم زدست حاسدان و دوستان سود جو اکنون چنان عزلت گشتم، که بی غمخوار می میرم ز خود زین رنج بیزارم که با این خلق مأنوسم به خود زین درد می پیچم که دور از یار می میرم « معینی کرمانشاهی»
+ نوشته شده در چهارشنبه دهم خرداد 1385ساعت 23:57 توسط نامی \|

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو

درباره من

آی غریبه!
فریادم را میشنوی؟
یاخته هایم تو را می خواهد
تو هم از ما میگذری؟
کس ندیدم که مرا بشناسد، بشنود یا نگاهی اندازد.
دمی بنشین و مرا تماشا کن
تا آرام گردد درون درون این پریشان حال دیوانه

نوشته های پیشین