من از دردی انچنان کهنه برايت حرف می زنم ؛
که حتی خودم را هم پشت ان فراموش کرده ام .
من از انچنان دردی قديمی برايت می گويم ؛
که حتی چگونه زيستن را هم از ياد من برده است .
دردی کهنه .
که هيچ وقت حتی عادت روزمرگی هم ان را از من نگرفت .
دردی که هيچ وقت در پستوی من پنهان نشد .
دردی هميشه برای همه وقت .
برای همه جا .
برای تمام لحظه ها .
تنها ان بود که هيچ وقت فراموش نشد ؛
و فراموش نکرد مرا .
تنها همراه من .
تنها چيزی که برايم مانده ؛ تا نگويم هيچم .
من نه از اينجا می گويم ؛ نه از انجا ؛
و نه از قيد مکان .
من نه از حال می گويم ؛ نه از گذشته ها ؛
و نه از قيد زمان .
من از قيد زيستن می گويم .
قيدی برای همه جمله ها .
قيدی شايد برای تمام مکان ها و زمان ها قيدی که تمام مکان ها و زمان هايم را معنا داده و بی معنا کرده .
قيد اجبار بودن .
بودنی که زيستن را از من گرفته.