به من نگین چرا غمگینی.آخه میون این همه غم مگه میشه غمگین نبود.وقتی حتی یک لکه سیاه روی یه صفحه ی سفید وجود داشته باشه دیگه اون صفحه سفید نیست.هیچ دلیلی برای شاد بودن وجود نداره.به چی باید دلمو خوش کنم ؟

من الان در موقعیتیم که شاید خیلی از جوونای این مملکت آرزشون این باشه که جای من باشن.هیچ کمبودی ندارم.ولی نمیدونم چرا اصلآ احساس خوشبختی نمیکنم.نمیدونم چه مرگمه!

از نظر من زندگی  یه رسم هست ولی اصلآ خوشایند نیست.زندگی یه اجباره.اجباره بودن.بودن و سختی کشیدن.و مرگ خط پایانِ این چند سال زجره.زجر خوب بودن و خوب موندن.زجر تحمل این همه آدم انسان نما.