در جواب این نظر:

این اولین باری است که به این وبلاگ آمدم به امید این که شاید بتوانم شما را بشناسم (با توجه به عنوان وبلاگ) ولی یا من توانایی درک این نوشته ها را ندارم یا شما نمی خواهید خود را بشناسانید!! تمام این نوشته ها در کنار هم برایم انسانی را مجسم میکند که مثل هر انسان دیگر بیش از 34 چهره دارد!!!
پ.ن: اعداد کاملا موثق می باشند!!

اولاً راجع به اینکه من نمی خواهم خود را بشناسانم شاید حق با شما باشد. من ذاتاً آدم محافظه کاری هستم یا از محافظه کاری لذت میبرم. دوست ندارم بعضی از مسائل را افشا کنم. دلیل خاصی برای این کار ندارم ولی از این کار خوشم می آید. دلم میخواهد اسرار شخصی زیادی داشته باشم! شاید برای همین باشد که دوستانم بعضی مواقع فکر میکنند که من آدم مرموزیم. همین چند وقت قبل جریانی را با یکی از دوستانم مطرح کردم که مال چند ماه قبل بود. او با تعجب به من نگاه میکرد و میگفت چرا تا الان به او چیزی نگفته ام. من جوابی نداشتم بدهم. به او گفتم که من فکر میکردم برایش شاید مهم نبوده است. و او همچنان با بهت مرا نگاه میکرد! البته شاید این از تمایل من برای کم حرف زدن نیز منشأ گرفته است. واقعاً راست گفته اند که حرف زدن فعالیتی انرژی بر است. مخصوصاً راجع به «چرندیات»! همه ی ما در طول روز چقدر صحبت میکنیم؟ حالا چقدر از این حرف ها مفید است؟ منظورم از مفید از این لحاظ است که اثربخشی داشته باشد. اگر آنالیز دقیقی داشته باشیم میبینیم که درصد قابل توجهی از گفته هامان یا چیزهایی که میشنویم «هیچ» سودی ندارد یا به اصطلاح هیچ دردی را دوا نمیکند. نه سودی به حال خود ما دارد، نه چیزی به دانش طرف اضافه میشود، نه تفریح خاطر و نشاطی را فراهم میکند. بعضاً «مضر» هم هست. ممکن است یک نفر را آزرده کرده باشیم، چهره ی یکی را خراب کنیم، دوستی هامان را بکاهیم یا اثر زیانبخش روی روحیه یا رفتار شخص بگذاریم. و در انتها ما میمانیم و وقت و انرژی که هم خود و هم مخاطبمان به باد داده ایم. بارها شده من حرفی را میخواستم بزنم حتی بیشتر از زمانی که برای ابراز آن لازم بوده حلاجی کردم و آخر هم نگفته ام! باور بفرمایید این کار لطف بینهایتی است به طرف مقابل. مگر نشنیده اید "کم گوی و گزیده گوی چون در"؟ این را سعدی و حتی خیلی قبل تر ها هم فهمیده اند. اما حالا عصر ارتباطات آن را به باد فراموشی سپرده است.   

دوماً چرا 34 تا؟! تمام انسانها یک چهره دارند. شخصیت همه تنها در یک قالب که منحصر به فرد هم هست رخ نمود پیدا میکند.  چیزی که احتمالاً منظور شماست به این برمیگردد که عکس العمل انسانها در موقعیت های مختلف ممکن است متفاوت باشد. گاهی شاد، گاهی غمگین. گاهی جسور، گاهی ترسو. گاهی پاک گاهی شیطان کینه توز. اما همه ی این رفتارها از «یک» شخصیت شکل میگیرد. این خیلی  ایده آل است که  آدم خود را در مسیر صفات شایسته پابرجا نگه دارد اما همیشه نمیتواند این کار را انجام دهد.