همینطور كه با تفنّن میگذشت، پشت شیشه مغازه بزرگی ایستاد و نگاه كرد. چشمش افتاد به مجسمه زنی با موی بور كه سرش را كج گرفته بود و لبخند می زد. مژه های بلند، چشمهای درشت، گلوی سفید داشت و یك دستش را بكمرش زده بود، لباس مغز پسته ای او زیر پرتو كبود رنگ نورافكن این مجسمه را بطرز غریبی در نظر او جلوه داد. بطوریكه بی اختیار ایستاد، خشكش زد و مات و مبهوت به بحر آن رفت. این مجسمه نبود؛ یك زن، نه بهتر از زن، یك فرشته بود كه باو لبخند می زد. آن چشمهای كبود تیره، لبخند نجیب دلربا، لبخندی كه تصورش را نمیتوانست بكند، اندام باریك ظریف و متناسب، همه آنها مافوق مظهر عشق و فكر و زیبائی او بود.

 باضافه این دختر با او حرف نمیزد، مجبور نبود با او بحیله و دروغ اظهار عشق و علاقه بكند، مجبور نبود برایش دوندگی بكند، حسادت بورزد، همیشه خاموش، همیشه به یك حالت قشنگ، منتهای فكر و آمال او را مجسم می كرد. نه خوراك میخواست و نه پوشاك، نه بهانه میگرفت و نه ناخوش میشد و نه خرج داشت. همیشه راضی، همیشه خندان، ولی از همه اینها مهمتر این بود كه حرف نمیزد، اظهار عقیده نمیكرد و ترسی نداشت كه اخلاقشان با هم جور نیاید. صورتی كه هیچوقت چین نمیخورد. متغیر نمیشد. شكمش بالا نمی آید، از تركیب نمیافتاد. آنوقت سرد هم بود. همه این افكار از نظرش گذشت.

 آیا میتوانست، آیا ممكن بود آنرا بدست بیاورد، ببوید، بلیسد، عطری كه دوست داشت به آن بزند، و دیگر از این زن خجالت هم نمیكشید. چون هیچوقت او را لو نمیداد و پهلویش رو در بایستی هم نداشت و او همیشه همان مهرداد عفیف و چشم و دل پاك میماند. اما این مجسمه را كجا بگذارد؟

بخشی از داستان «عروسک پشت پرده»، نوشته ی صادق هدایت