به روی سیل گشادیم راه خانه خویش   

به دست برق سپردیم آشیانه خویش

مرا چه حد که زنم بوسه آستین ترا    

همین قدر تو مرانم ز آستانه خویش

به جز تو کز نگهی سوختی دل ما را 

به دست خویش که آتش زند به خانه خویش

مخوان حدیث رهایی که الفتی است مرا 

به ناله سحر و گریه شبانه خویش

ز رشک تا که هلاکم کند به دامن غیر   

چو گل نهد سرو کاستی کند بهانه خویش

رهی به ناله دهی چند دردسر ما را ؟   

بمیر از غم ، کوتاه کن فسانه خویش

رهی معیری

البته من به برق نگاه و از این چیزا اعتقاد ندارم؛ گفته باشم ها!