من بر خلاف فریدون مشیری میگم که میخوام بمیرم.مردن من برابر است با رها شدن از این دنیای کثیف.دنیای پست.دنیای  آدم های انسان نما .

دنیای ستم مادر.دنیای بی اعتمادی به برادر. دنیای خشونت نسیم. دنیای زشتی گل.

دنیای سختِ غم ساز.

دنیای محبت های مصنوعی.خنده های تصنّعی.

دنیای دخترکِِ مهر فروش.

دنیای دروغ ، ریا ، خیانت ، دغل و کینه.

دنیای بد.

به کدامین امید باید در این دنیا زیست؟

***

نمی خواهم بمیرم ، با که باید گفت؟
کجا باید صدا سر داد؟
در زیر کدامین آسمان ،
روی کدامین کوه ؟

فضا خاموش و درگاه قضا دور است
زمین کر ، آسمان کور است
نمی خواهم بمیرم ، با که باید گفت؟

اگر زشت و اگر زیبا
اگر دون و اگر والا
من این دنیای فانی را
هزاران بار از آن دنیای باقی دوست تر دارم .

به دوشم گرچه بار غم توانفرساست
وجودم گرچه گرد آلود سختی هاست
نمی خواهم از اینجا دست بردارم !

تنم در تار و پود عشق انسانهای خوب نازنین بسته است
دلم با صد هزاران رشته ، با این خلق
با این مهر ، با این ماه
با این خاک با این آب ...
پیوسته است .

مراد از زنده ماندن ، امتداد خورد و خوابم نیست
توان دیدن دنیای ره گم کرده در رنج و عذابم نیست .
هوای همنشینی با گل و ساز و شرابم نیست.

جهان بیمار و رنجور است .
دو روزی را که بر بالین این بیمار باید زیست
اگر دردی ز جانش بر ندارم نا جوانمردی است .

نمی خواهم بمیرم تا محبت را به انسانها بیاموزم
بمانم تا عدالت را بر افرازم ، بیفروزم

خرد را ، مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم
به پیش پای فرداهای بهتر گل برافشانم
چه فردائی ، چه دنیائی !
جهان سرشار از عشق و گل و موسیقی و نور است ...

نمی خواهم بمیرم ، ای خدا !
ای آسمان !
ای شب !
نمی خواهم
نمی خواهم
نمی خواهم
مگر زور است؟