به نظر من زندگی همان قدر پوچ و بی معنی است که یک تکه سنگ بر زمین.بازیچه دست کسانی گشته ام که خود بازیچه بوده اند.این از ناآگاهی من است.

   در پی آمد و رفت انسانها تلاش برای رسیدن به مرگ نهفته است.من از این می ترسم.بی هیچ دلیلی.آشنایی با افراد جز دلبستگی ‌به ترسم می افزاید.ترس از دست دادن عزیزان.بی هیچ دلیلی.

   من زخمی خنجر زنگار گرفته  روزگاری شده ام که انسانیت در آن گم شده است.من تنهایم و تنهایی جزئی از من گشته.جزئی از شخصیت گنگم.من این را گر چه می پرستم ولی نمیپسندم.بی هیچ دلیلی.

   چهره ی خندانم  حکایت غم های گذشته را زیر پرده می برد و به متن رمزگونه ام می افزاید.افکارم را می خورم و به چیزهایی می اندیشم که ارزان تر از پوچی میارزد.سبزینه های زندگی ام به زردی گراییده و اکنون چاره ای برایم نمانده  جز انتظار.انتظار آمدن بهاری دوباره.عبث تر از دیروز به امید فردایی مانده ام که معلوم نیست بهتر از امروز باشد...